Ik ben Zhunaysha Gajadhar. Ik woon sinds 10 jaar in Almere. Daarvoor heb ik altijd gewoond in Amsterdam Zuidoost.
In mijn dagelijks leven sta ik voor de klas op een middelbare school in Amsterdam-Oost. Ik geef op het vmbo het vak Zorg en Welzijn basis en kader. Naast mijn baan in het onderwijs ben ik actief voor de Hindoestaanse gemeenschap.
Mijn ouders hebben als jonge twintigers de overstap gemaakt van Suriname naar Nederland. Ze zijn in Suriname naar school geweest en hebben daar gestudeerd. Na aankomst in Nederland is de opbouw van hun leven echt hier verder gegaan. Die periode stond voor hen in het teken van opbouwen, sparen, iets voor jezelf creëren en een veilige plek maken voor hun kinderen.
Mijn vader werkte en mijn moeder was de eerste jaren thuis voor onze opvoeding. Daarna is zij pas gaan werken. Het was hard werken voor beiden. Mijn vader stond vroeg op, begon zijn dag op de bloemenveiling, ging daarna naar de universiteit om te studeren en werkte in de avond nog in de slagerij. Daarnaast was hij betrokken bij de Hindoestaanse gemeenschap en maakte hij een radioprogramma voor de gemeenschap. Als je jong bent maak je dat niet bewust mee, maar je groeit wel op met dat verhaal van doorgaan en opbouwen.
Ik ben opgegroeid in een Hindoestaans gezin. In zo’n gezin zijn waarden en normen heel belangrijk. Ik ben opgegroeid met mijn cultuur en mijn roots. Thuis hoorde ik mijn ouders Hindoestaans Sarnámi spreken, op straat ook en daarnaast Sranantongo.
Je groeit op met verschillende invloeden tegelijk, Nederland, Suriname en ook India via eten, muziek en geloof. In Amsterdam Zuidoost was er veel gemeenschap. Mensen zochten elkaar op omdat je vaak niet veel familie in de buurt had. Er waren veel bijeenkomsten, feestdagen en organisaties. Je leefde echt in een community. Dat zie ik nu ook terug in Almere en bij andere groepen die nieuw zijn en elkaar opzoeken. Je wordt dan een soort familie van elkaar.
Het Sarnámi is een belangrijke taal, maar ik merk dat het steeds minder wordt gesproken. Vroeger lag de focus vooral op overleven. Werken, aanpassen en je plek vinden in de maatschappij. Daardoor kreeg taal minder aandacht. Mijn ouders spraken het thuis, maar wij als kinderen hoefden het niet echt te leren. Je begrijpt het wel een beetje, maar echt spreken doe je niet.
Nu zie ik dat de taal verdwijnt als dat zo doorgaat. Wanneer (groot)ouders wegvallen, verdwijnen ook verhalen en taal. Dat raakt mij. Daarom heb ik samen met vriendinnen een stichting opgericht: Sarnámi Bol. Wij willen bewustwording creëren. Het gaat ons er niet om de taal volledig te onderwijzen, maar om jongeren en volwassenen te laten beseffen dat je het nu nog kunt leren, zolang de oudere generatie er nog is. Zo kunnen we de verhalen en de rijkdom van onze cultuur blijven doorgeven.
Ik vind verbinding en verbroedering heel belangrijk. Mensen kijken vaak naar verschillen, maar ik denk dat we juist meer moeten kijken naar wat ons verbindt. We zijn allemaal mens. We staan op, we werken, we zoeken zingeving en willen ons gezien voelen. Eten verbindt mensen heel sterk. In Suriname zie je dat culturen elkaars eten omarmen en samenleven. Dat zie je ook bij feesten zoals Keti Koti, waar mensen samen eten en met elkaar in gesprek gaan. Dat maakt verbinding laagdrempelig.
In Almere zie ik veel diversiteit. Je kan hier alles vinden, verschillende culturen, eten en mensen die samenkomen. Als mensen zich ergens thuis voelen, durven ze ook zichzelf te zijn en dat is volgens mij de basis van echte verbinding. Voor mij zijn mensen als bloemen. Iedereen is anders, met een eigen kleur en vorm. Samen vormen we één boeket. Juist die verschillen maken het geheel mooi en sterk. Ik geloof dat als we elkaar echt leren kennen, er meer begrip en respect ontstaat. Daarom vind ik het belangrijk om niet in hokjes te denken, maar samen te leven en het gesprek aan te gaan in mijn leven en in mijn werk met de gemeenschap.
