Ik ben Tariq Reingoud, 26 jaar oud. Ik ben geboren en getogen in Almere. Ik woon nog steeds in hetzelfde huis waar ik ook letterlijk in geboren ben.
Als kind heb je in Almere heel veel vrijheid. Het is een grote stad, maar heeft wel dat dorpsgevoel. Ik heb op Echnaton op school gezeten en heb daar veel jongens leren kennen die zich voor de stad inzetten. Via dat netwerk ben ik betrokken geraakt bij stichting The Next Way. Een stichting die is ontstaan vanuit kapperszaak Mella Motion in Almere, waar veel jonge jongens, veelal met een migratieachtergrond, kwamen. Ze brachten verhalen mee over achterstand en niet goed kunnen meekomen in de maatschappij. Vanuit die voor hen vertrouwde plek zijn workshops, sportactiviteiten en praatgroepen georganiseerd.
Wat ik belangrijk vind met The Next Way is dat we verder kijken dan alleen sport. Sport verbindt, maar ik wil ook dat jongeren geïnteresseerd raken in andere dingen, zoals politiek, werk en cultuur. Hoe schrijf je een sollicitatiebrief, wat is de juiste werkhouding, hoe ga je met versterkt perspectief je toekomst tegemoet? Dat vind ik belangrijk, omdat ik zelf die interesses van huis uit heb meegekregen.
Mijn ouders namen me mee naar musea en thuis werd er gesproken over politiek. Het gaf me een breed inzicht in het belang van diversiteit, inclusie en representatie. Dat is niet voor iedereen zo. Daarom vind ik dat er een kracht in de stad moet zijn die jongeren dat ook meegeeft.
Mijn boodschap aan jongeren is: Spreek je uit en doe mee. Denk niet dat de mensen in het stadhuis er niet voor jou zijn, dat zijn ze wel dus maak daar gebruik van. Er wordt altijd gezegd dat jongeren de toekomst zijn maar ik vind dat een verkeerde uitspraak. Jongeren zijn niet een toekomstige doelgroep, we moeten hen nu al meenemen. Er wonen heel veel jonge mensen hier dus laten we hen een stem geven.
Het is belangrijk dat iedereen gerepresenteerd wordt omdat wij een nieuwe stad zijn. Als je een nieuwe stad bouwt komen er ook heel veel nieuwe kansen vrij en kan je een stad creëren waar echt iedereen welkom is. Waar iedereen actief mee kan doen in de samenleving. In een stad waar mensen vanuit alle werelddelen en delen van Nederland zijn samengekomen zou het zonde zijn om de kant op te gaan van een stad waar maar één groep zich welkom voelt, waar het bestuur wit is, waar de politici wit zijn en waar beleid door alleen witte mensen wordt gemaakt.
Vanuit huis heb ik ten eerste respect meegekregen: Zie de ander voor wie die persoon is. Ik heb ook meegekregen om trots te zijn op zwart-zijn. Vanuit ervaring op werk ben ik vaak een van de weinige donkere personen en het is makkelijk om in de reflex te schieten van ‘ik ben de enige dus daar word ik onzeker van’, ‘hoe zullen ze naar mij kijken?’. Maar ik heb meegekregen om trots te zijn op waar je vandaan komt en dat uit te dragen, erover te vertellen, want dat is onderdeel van jouw identiteit en van wie je bent. Ik zeg altijd: Als ik op straat loop, loopt de Surinaamse vlag zo achter me aan. Ik respecteer en vier mijn cultuur, al is het in de kleine rituelen of in het spreken van de taal. Zo houd ik die band met Suriname sterk, het is mijn basis.
Toen er ook een slavernijmonument geplaatst werd in Almere heb ik mijn vrienden opgetrommeld en hebben we een bloemetje gelegd. Dat is ook een van de rituelen die je nu in Almere kan doen in plaats van dat je naar Amsterdam moet. Je kan zeggen dat ons stadsbestuur geen rol heeft gehad in het slavernijverleden, maar het beeld staat daar als erkenning van onze gezamenlijke geschiedenis. Dat is ook onderdeel van een inclusieve stad, waar iedereen iets heeft om zijn cultuur te kunnen uiten. Ik hoop dat de stad nog meer ingericht wordt op een mooie, open en inclusieve manier waar jongeren en anderen elkaar kunnen ontmoeten.
