Ik ben Safiya, ik ben 18 jaar en zit op het Helen Parkhurst in de examenklas van VWO. Ik ben geboren en getogen in Almere, ik woon hier al mijn hele leven.
Mensen zeggen vaak dat Almere saai is, maar ik vind het een leuke sociale stad. Toen ik opgroeide waren er veel mogelijkheden voor hobby’s, sporten en clubjes, waardoor je veel connecties kon leggen.
Ik vind het leuk dat er een groot contrast is in Almere. Je hebt de stad, maar je hebt ook gewoon natuur. Dus je kan de drukte opzoeken, maar je kan ook gewoon rust zoeken. Daar zijn genoeg plekken voor. Je kan naar de Kemphaan of wandelen in het Lumièrepark of Beatrixpark.
Sinds kort woon ik in Oosterwold en dat is nu wel mijn favoriete plek. Ik wandel daar graag met mijn hond en je bent eigenlijk nooit uitgewandeld. Ik heb Almere ook echt zien veranderen. Ik kan me herinneren dat er in Nobelhorst een groot maïsveld was waar ik met mijn nichtjes speelde, en nu staan daar allemaal huizen.
Mijn moeder is Surinaams en daardoor is Suriname altijd een deel geweest van mijn leven. Ik zie het terug in eten, taal, feestdagen en familie. Surinamers zijn heel multicultureel, dus eigenlijk vier je veel verschillende dingen mee. Bijvoorbeeld Holi en Keti Koti. In Almere zie ik dat vaak voorbijkomen en dat is leuk want daardoor voelen mensen zich thuis.
Ik vind het belangrijk dat mensen zich thuis en geaccepteerd voelen. De wereld is van iedereen. Het moet niet uitmaken waar je vandaan komt of welke cultuur je hebt. Andere mensen moeten daar respect voor hebben.
Ik ben best vaak in Suriname geweest omdat mijn familie daar woont. Het is fijn om daarheen te gaan en familie weer te zien. Mijn overgrootoma heeft bij mijn geboorte een lijstje gemaakt. Zij woont in Suriname en is nu 99 jaar oud. Dat lijstje staat in mijn kamer en laat me denken aan Suriname en aan mijn familie. Suriname is eigenlijk vanaf mijn geboorte al een deel van wie ik ben geworden.
In Almere kom je echt van alles tegen. Op school had je mensen uit Turkije, Suriname, Marokko, Indonesië en het Caribisch gebied. Ik vind dat leuk, want daardoor leer je veel over de wereld en over andere mensen. Soms hoor je dingen over landen waar je zelf nooit informatie over zou opzoeken.
Ik merk wel dat jongeren soms lachen om andere gewoontes of culturen. In Suriname is dat anders. Daar denk je eerder: oh, interessant dat zij dat zo doen. Hier vinden jongeren het soms grappig als iemand iets anders doet. Dat zou ik graag anders willen zien. Ik denk dat als je meer leert over geschiedenis en cultuur, je elkaar ook beter begrijpt. Daarom vind ik het belangrijk dat mensen leren over bijvoorbeeld het slavernijverleden. Niet alleen de positieve dingen hebben Nederland gemaakt tot wat het nu is.
Ik hoop dat jongeren zichzelf kunnen ontplooien zonder dingen die hen tegenhouden. Ik merk soms dat Surinaamse jongeren worden onderschat. Mensen vragen dan bijvoorbeeld of je VMBO of HAVO doet, terwijl ik gewoon VWO doe. Dat geeft soms het gevoel dat mensen mijn intelligentie baseren op mijn afkomst of huidskleur. Maar je afkomst of uiterlijk zegt niks over hoe slim je bent of wat voor persoon je bent. Mijn moeder is daarin een voorbeeld voor mij. Zij heeft veel opgebouwd en manieren gevonden om zich thuis te voelen in Almere.
Mijn droom is eigenlijk gewoon gelukkig zijn. Een baan hebben die mij blij maakt, wonen op een plek waar ik me goed voel en omringd zijn door familie en vrienden. En ik wil dat iedereen in Almere zijn cultuur kan blijven vieren en zich thuis kan voelen.
