Ik ben Rosianne Kolestein, geboren in 1994, en ik woon in Almere Oosterwold met mijn man, mijn kinderen en mijn zusjes. Zij zijn mijn leven en mijn gezin.
Ik ben opgegroeid in Amsterdam en Hoofddorp. Hier in Almere kan ik echt even op mezelf zijn en tot rust komen, iets wat ik in drukke steden minder had. Ik ben ondernemer in het zorgveld en kom zelf uit de jeugdzorg. Vanuit dat perspectief heb ik een eigen boek geschreven.
Ik heb veel ervaring met zorginstellingen en gemeenten en weet dat dit soms juridisch heel complex is. Het werk in de zorg heeft mij veel geleerd over mensen en hun uitdagingen in het leven. Mijn boek geeft een inkijkje in mijn leven als iemand met een migratieachtergrond in de voornamelijk witte wereld van de zorg. Wat ik Almeerse jongeren wil meegeven is: hou vol. Ik weet hoe moeilijk het kan zijn als je je verloren voelt in een volwassen wereld waar je denkt dat jouw stem minder waard is. Dus hou vol en heb geduld. Het leven lijkt soms snelle oplossingen te bieden, maar dat is niet altijd goed voor later. Maak keuzes met aandacht en bescherm jezelf.
Ik hoop ook dat er meer naar jongeren wordt geluisterd in de stad. Niet alleen regels opleggen, maar echt praten, begrijpen wat ze nodig hebben en samen met hen tot oplossingen komen voor de vragen die zij hebben.
Wat betekent het voor mij om Surinaams te zijn? Alles, het is mijn identiteit. De manier van denken, de kennis, het multiculturele. Mijn liefde voor de mensheid en mijn werk in de zorg komen voort uit die Surinaamse cultuur. Het zorgzame zit er diep in. Mijn achtergrond neem ik altijd mee in hoe ik denk en leef. Het is niet iets wat je loslaat het hoort gewoon bij mij en bij hoe ik situaties bekijk. In het dagelijks leven komt het Surinaamse naar voren in wat ik kook: nasi met kip of brong brong, bijvoorbeeld.
Ik woon met mijn man, mijn kinderen en mijn zusjes. We zijn er voor elkaar en doen veel samen. Mijn zusjes horen echt bij mijn gezin en zijn een belangrijk deel van mijn dagelijks leven. We hebben als familie ook hulp gekregen in een moeilijke periode. Dat heeft ons echt geholpen. Het liet mij zien hoe belangrijk het is dat er steun is als je vastloopt zonder die hulp was het veel zwaarder geweest. Familie betekent voor mij dat je elkaar blijft dragen, ook als het moeilijk is. Dat je elkaar niet loslaat, maar ook op tijd hulp vraagt.
Voor mij is rust en gezondheid het allerbelangrijkste. Voor mijn gezin, mijn familie en de mensen die bij me betrokken zijn. Dat is wat echt telt. Oh, en voor mezelf ook ik ben ook belangrijk. De rest komt daarna.
Ik zou willen dat de Surinaamse gemeenschap in Almere hechter wordt. Dat we elkaar vaker zien en met elkaar verbinden. Niet alleen in zware gesprekken over slavernij of pijn uit het verleden, maar ook op een positieve manier samenkomen. Voor mij gaat het om verbinding en een vangnet dat je weet dat je niet alleen bent.
Als kind dat in Suriname is opgegroeid, in het binnenland, heb ik dat gevoel van saamhorigheid sterk gekend. Zo hadden we daar het kroetu osso: een plek waar ouderlingen en dorpelingen bij elkaar kwamen om problemen in het dorp te bespreken en samen naar oplossingen te zoeken. Dat gaf mij een diep gevoel van verbondenheid.
Hier zitten we allemaal zo in onze eigen problematiek dat we niet meer naar elkaar luisteren. Zo loopt iedereen vast, en dat is zonde. Er gaat ook veel rond via social media, wat soms leidt tot misverstanden en misinformatie. Het zou goed zijn als mensen weer meer direct met elkaar praten. Gewoon echt luisteren, elkaar proberen te begrijpen zonder meteen een beeld te vormen.
