Ik ben Jameyne Tol. Ik ben van Surinaams-Algerijnse afkomst. Ik ben geboren en opgegroeid in Almere en ik woon hier al 23 jaar.
Mijn Surinaamse achtergrond betekent heel veel voor mij. Wat ik mooi vind, is de kracht die de Surinaamse cultuur uitstraalt. Voor mijn afstudeerproject aan het Amsterdam Fashion Institute heb ik heel veel onderzoek gedaan naar die Surinaamse cultuur, vooral naar de Surinaamse kotomisi en klederdracht.
Ik ben zelf queer en dat is een belangrijk deel van wie ik ben. In mijn afstudeerproject wilde ik de Surinaamse cultuur verbinden met mijn queer identiteit. Ik wilde kijken hoe dat samenkomt en of er dingen zijn die overlappen. Ik deed onderzoek naar de oorsprong van de kotomisi. Vrouwen op de plantage wilden vroeger hun lichaam zo veel mogelijk bedekken om zichzelf te beschermen tegen betastingen van de slavenhouder. Daardoor ontstonden kleren met grote silhouetten. Na de afschaffing van de slavernij bleven vrouwen de koto dragen en werd het een soort modestuk. Hoe groter het silhouet, hoe meer ruimte je inneemt. Het werd steeds groter, met steeds meer stof en kleuren.
Ik heb dat verbonden met queer zijn. Ook dat gaat over ruimte innemen. Je voelt je soms klein en je moet jezelf steeds groter maken om er te mogen zijn. Het is een reis naar jezelf vinden. In mijn collectie begint het silhouet klein en wordt het steeds groter. Hoe groter het wordt, hoe meer feminine het wordt. Maar femininity is voor mij niet gebonden aan man of vrouw. Het is een energie die in iedereen zit. Ik wil met mijn collectie laten zien dat je niet bang moet zijn om ruimte in te nemen, ook niet als je anders bent. Uiteindelijk wordt het zo groot dat het volume bijna wegvalt, omdat je zo zeker bent van jezelf. Dan straal je dat uit. Dat is de boodschap van mijn werk.
De kracht van de Surinaamse cultuur zie ik altijd terug in mijn familie. Hoe wij met dingen omgaan en hoe er vaak gelachen wordt en hoe er altijd positiviteit is. Wat mij ook raakt is hoe wij omgaan met overlijden. Bij een begrafenis wordt het leven echt gevierd. Het is niet alleen verdriet. Natuurlijk is er emotie, maar uiteindelijk vieren we het leven van iemand. Met muziek, met dans en met heel veel joy. Ik vind dat heel mooi, dat iemand echt met muziek en bombarie het graf in gaat. Dat laat voor mij zien hoe rijk de cultuur is. In mijn onderzoek heb ik gemerkt dat binnen de Surinaamse cultuur queerness soms wel geaccepteerd wordt, maar niet altijd als het dichtbij komt, zoals je eigen kind. Ik heb dat zelf gelukkig niet zo meegemaakt, ik ben geaccepteerd zoals ik ben en dat heeft mij heel erg in de positieve zin gevormd. Ik heb daar veel waardering voor, juist omdat ik weet dat het niet altijd zo vanzelfsprekend is.
Wat ik mooi vind aan Almere is de diversiteit hier in de stad. We zijn echt een mengelmoes van verschillende achtergronden. Iedereen woont hier samen. Pas toen ik naar andere steden ging, merkte ik hoe multicultureel Almere is. Dat waardeer ik nu meer. Het is niet vanzelfsprekend. We hebben hier veel gemixte identiteiten en kinderen met verschillende achtergronden. Dat vind ik mooi, dat het niet gescheiden blijft. Ik ben opgegroeid in een wijk met veel diversiteit. Iedereen had andere afkomsten en percepties maar dat leidde nooit tot ruzie. Ik leerde als kind zo om samen te werken met verschillende mensen. Wat ik hoop voor de toekomst is minder polarisatie. We zijn allemaal mensen en we hebben meer gemeen dan we denken. Je hoeft jezelf niet klein te maken omdat je anders bent. Iedereen moet ruimte kunnen innemen in deze wereld.
