Ik ben Jacintha Rampersad, mijn roepnaam is Cynthia. Ik ben geboren in Suriname, in Paramaribo, in 1960.
Ik ben de jongste uit een gezin met 7 kinderen. Wat ik als kind al realiseerde is dat de grootste rijkdom in mijn leven eenvoud, gezelligheid en saamhorigheid in het gezin was. Als ik terugdenk aan mijn jeugd, dan denk ik: eigenlijk had ik wel een paradijs in mijn achtertuin. Groenten, allerlei soorten, fruitbomen, kippen en eenden. Maar het huis was een houten huis dat lekte als het regende. We moesten potten en pannen neerzetten. Toch waren we allemaal tevreden en gelukkig. Mijn vader werkte hard voor zeven kinderen. We waren niet rijk. Pas op mijn elfde kreeg ik ooit een klein speelgoed van mijn vader. Zo arm waren we. Maar we hadden elke dag te eten en we waren gelukkig. Dat is wat mijn jeugd was: eenvoudig leven, maar samen en tevreden.
In 1978 ben ik naar Nederland gekomen. Ik wilde graag in de zorg werken, maar die kans kreeg ik niet in Suriname. Wel in Amsterdam. Ik heb eerst in Lelystad gewoond, maar wilde dichter bij Amsterdam wonen. Ik verhuisde in 2000 naar Almere en ben hier gebleven. Ik hou van deze stad. Mijn zoon woont in Almere Haven met zijn gezin, dus ik zie mijn kleinkinderen vaak. Mijn dochter woont in Lelystad, dus dat is dichtbij, allemaal Flevoland. Ik hou ook van de natuur hier. De zon is niet lang in Nederland, dus als die er is moet je ervan genieten. Vooral in de zomer ga ik vaak naar het Beatrixpark en het Den Uyl park. Ik geniet van de bomen, de parken en de rust. Mijn kleinkinderen houden van zwemmen en naar het strand gaan. Ik geniet als anderen genieten. En de natuur herinnert mij ook aan Suriname.
Mijn roots liggen in Suriname. Ik woon daar niet meer, maar het blijft waar ik vandaan kom. Ik blijf de normen en waarden van mijn moeder doorgeven aan mijn kinderen en kleinkinderen. Mijn moeder was mijn rolmodel. Ze heeft mij streng opgevoed. Altijd respect hebben voor medemensen en oudere mensen. Altijd mensen met “u” aanspreken. Altijd bescheiden zijn en niet voordringen. En ook: zelfs als je niet veel hebt, wees tevreden met wat je hebt. Ik heb twee kinderen en kleinkinderen. Ik probeer hen mee te geven wat ik vroeger heb geleerd, zodat ze goede burgers worden in de maatschappij. Het is belangrijk dat de cultuur niet verloren gaat. Mijn boodschap aan de jongeren binnen de Surinaamse gemeenschap in Almere is: Blijf jezelf en laat niemand tegen jou zeggen dat je minder bent. Je hebt een rijke cultuur, wees daar trots op. Dit draag ik ook uit op mijn Youtube-kanaal, Suriname is Beautiful, waar ik films deel over Suriname, bijvoorbeeld over de cultuur of feestdagen. Maar ik maak ook films over Almere, want ik hou ook van Almere.
Ik vind het prachtig om de verschillende gemeenschappen in de stad te zien. Kijk bijvoorbeeld naar de winkels: ik ga naar de Indonesische shop of ik koop zonnebloempitten en thee in de Turkse shop. Soms maak ik een praatje met de mensen en vraag ik hoe iets gemaakt wordt of wat het is. Zo blijf je in contact met mensen van andere culturen. Wat ik belangrijk vind is vriendelijkheid en dat mensen naar elkaar omkijken. Je ziet soms niet aan mensen dat ze het moeilijk hebben. Daarom is een luisterend oor belangrijk. Ik vind ook dat mensen meer saamhorigheid moeten hebben. Dat je elkaar helpt als het nodig is. Dat mensen niet alleen voor zichzelf leven, maar ook om zich heen kijken. Dat is voor mij belangrijk in Almere en in het leven.
