Mijn naam is Iwan Amoilafoe, ik ben 51 jaar oud en ik woon al 25 jaar in Almere. Ik ben opgegroeid in Paramaribo, in een buitenwijk van het centrum.
Mijn ouders komen uit het binnenland van Suriname. Ik ben daar geboren in 1974 en ik ben daar opgegroeid. Ik heb daar verschillende sporten gedaan en uiteindelijk kwam ik in 2000 naar Europa voor een van die sporten. Tijdens mijn reis in Europa had ik met een jeugdvriend uit Suriname in Amsterdam afgesproken, die inmiddels weer in Nederland woonde. Hij vertelde mij over de nieuwe stad Almere. Hij woonde daar met zijn moeder en zei dat ik eens moest komen kijken. Ik zou naar Suriname terugkeren maar toen kwam ik op bezoek bij mijn jeugdvriend in Almere. Ik was meteen verliefd op de stad, en ik ben daarna niet meer weggegaan. Ik voelde mij direct thuis in Almere.
Mijn eerste indruk van de stad was de rust. Veel rust en groen. Dat had ik niet in andere steden waar ik verbleef. Ik voelde mij eigenlijk gelijk goed in Almere. Toen heb ik besloten om te blijven. Sinds eind 2000 woon ik hier. Ik voel mij thuis in Almere. Groen en water brengen mij tot rust en dat heb je hier heel veel. De eerste plek waar ik Suriname vond in Almere was Filmwijk. Daar hing elke dag een Surinaamse vlag. Dat gaf mij een gevoel van verbinding. Nu woon ik nog steeds in Filmwijk.
Toen ik in Almere kwam, was de stad nog heel anders. In Tussen de Vaarten was het toen nog grotendeels een zandvlakte. De Hagevoortdreef liep vanaf Almere Buiten tot aan Danswijk nog over een onverharde weg. Ook andere delen van de stad waren nog volop in ontwikkeling. Als je nu terugkijkt, zie je pas echt hoe snel Almere is gegroeid.
Ook Tussen de Vaarten is enorm gegroeid. Het is snel gegaan als je terugkijkt. Toen ik hier kwam waren er weinig Surinamers. Veel mensen vonden Almere niks, omdat het een witte stad was. Maar ik zag wel de potentie en daarom ben ik gebleven. Nu is Almere veel diverser geworden. Ik ben gewend om met verschillende culturen te leven vanuit Suriname, dus dat voelde voor mij vanzelfsprekend.
Mijn Surinaamse achtergrond is mijn referentie. Ik heb in Suriname veel geleerd wat ik in Europa gebruik, maar ook wat ik juist niet moet gebruiken. Mijn ouders komen uit de Marron gemeenschap. Toen ik jong was wist ik niet hoeveel waarde dat had, maar later zie je hoe bijzonder het is dat zij veel tradities hebben behouden. Ik ben ook lid van het traditioneel gezag in Europa voor de Marron gemeenschap. In Almere ben ik aanspreekpunt voor de regio. Ik ben betrokken bij dingen die over Suriname gaan in Europa en ik geef tradities door. Ik vind dat de Surinaamse gemeenschap soms meer zichtbaar mag zijn in Almere, vooral in beleid. Ik mis mensen met kennis van Suriname die dat ook meenemen naar de gemeente.
Ik heb ook een eigen rijschool. Ik werkte eerst op Schiphol, maar mijn dochter ging altijd huilen als ik wegging. Toen besloot ik iets voor mezelf te doen zodat ik mijn eigen tijd kon indelen. Ook speelde mijn familiegeschiedenis mee. Doordat ik een dierbare op jonge leeftijd verloor in het verkeer, wilde ik iets doen met veiligheid in het verkeer. Zo ben ik rijinstructeur geworden. Dat groeide uit tot een rijschool. Later wilde ik meer afwisseling in mijn werk en ben ik ook bijscholing gaan geven voor buschauffeurs en vrachtwagenchauffeurs. Zo blijft het werk afwisselend en kan ik mensen leren om veilig deel te nemen aan het verkeer.
Ik zie dat jongeren behoefte hebben aan meer ontmoetingsplekken. In mijn werk zie ik dat jongeren soms zoekend zijn. Ze hebben een ander beeld dan onze generatie en dat komt soms door onwetendheid. Soms voelen ze zich ook weggezet. Daarom zou het goed zijn als er een plek komt waar jongeren en ouderen elkaar kunnen ontmoeten en van elkaar kunnen leren. Dan voelen mensen zich meer thuis in Almere, zoals ik mij hier thuis voel.
