Ik ben Gabriëlle Rosebel, 43 jaar en ik woon al 12 jaar in Almere. Ik ben geboren en opgegroeid in Amsterdam-Zuid en Amsterdam-Oost.
Ik kwam niet naar Almere met de intentie om mezelf te ontdekken maar uiteindelijk heb ik door Almere wel die kans gekregen. Ik voelde me hier welkom, het was hier ook multicultureel maar rustig. In Amsterdam zijn veel toeristen en op een gegeven moment raak je het een beetje kwijt qua drukte. Almere bood mij houvast. Hier kreeg ik mijn eerste echte huisje en hier ben ik een volwassen vrouw geworden. Ik had niet verwacht dat ik zoveel van Almere zou houden. Amsterdam én Almere hebben mij gevormd. Ik zou verhuizen voor de liefde, maar ik zou ook altijd terugkomen voor de liefde van Almere.
Ik ben heel erg verbonden met mijn Surinaamse roots en ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn roots voor een stad of wie dan ook aan de kant heb moeten zetten. Ik heb altijd het gevoel gehad dat die omarmd werden en voel me nu meer dan ooit verbonden. Ik ben namelijk negen maanden geleden mijn moeder kwijtgeraakt en daardoor ben ik mij meer gaan verdiepen in wie zij was, hoe zij verbonden was met haar roots en hoe ze dat aan mij heeft doorgegeven. Ik heb laatst een evenement georganiseerd voor srefidensidag, de onafhankelijkheid van Suriname, in Almere. Zo hou ik onder andere de Surinaamse cultuur in stand. Door mee te doen maar ook door te laten zien dat ik Surinaams ben. Met sieraden, haarstijlen en kledingstijl. Ik ben gewoon heel trots op Suriname.
Aan de Surinaamse jeugd zou ik willen meegeven om niet te vergeten wie je bent, waar je vandaan komt en wat je gevormd heeft. Je roots zijn heilig. Veel jongeren kennen helaas de taal niet. Daar zit een reden achter natuurlijk, Suriname was van Nederland dus wij moesten Nederlands praten omdat onze ouders bang waren dat wij het anders op school niet goed zouden doen. Ik ben van de laatste generatie die nog Surinaams verstaat, want het wordt thuis niet gesproken. De reden waarom ik het versta is omdat mijn moeder de taal met mij sprak. Alleen sprak ik het niet terug, dus ik versta alles maar een volledig verhaal in het Surinaams vertellen lukt me niet vloeiend.
Ik wil niet opscheppen maar ik heb de beste buren ever. Ik heb Marokkaanse buren, Surinaamse buren, Nederlandse buren, Iraanse buren. We klagen nooit. De ene draait hard muziek, de ander brengt mij eten van de Iftar. Ik woon met zoveel verschillende nationaliteiten en ik heb me nooit vervelend gevoeld. We zijn heel behulpzaam voor elkaar. Ik ben van mening dat je moet opgroeien tussen verschillende culturen, zodat je het meekrijgt. Ik zie alle culturen in Almere en ik voel me in elk cultuur een beetje thuis. Daarnaast ben ik ook queer en ik heb nooit gevoeld dat ik dat hier niet mag zijn. Dat ik niet de vrouw mag zijn die ik geworden ben. Ik voel acceptatie in Almere. Dus blijf zo doorgaan: Blijf ruimte creëren, blijf anticiperen, blijf in beweging, blijf groeien en blijf kansen geven.
