Mijn naam is Florine Kowid. Ik ben 67 jaar en geboren in Suriname. Mijn leven voelt voor mij als een reis tussen twee werelden die uiteindelijk één thuis zijn geworden.
Ik ben opgegroeid in een volksbuurt in Paramaribo, in een huis waar het altijd vol leven was. Mijn broers en zussen, het geluid van buiten, het geroezemoes van de straat, alles liep door elkaar heen. Buiten gebeurde veel. Mooie dingen, maar ook dingen die je als kind niet altijd kon begrijpen. Binnen was het anders. Daar was rust en veiligheid. Mijn moeder was altijd thuis en altijd dichtbij. Ze zorgde voor ons en hield ons letterlijk en figuurlijk bij elkaar. We hadden een groot hek om het huis, niet om ons vast te zetten maar om ons te beschermen. Dat gevoel van veiligheid neem ik mijn hele leven mee. Het is de basis van wie ik ben geworden.
Toen ik naar Nederland kwam, merkte ik pas echt het verschil tussen hier en Suriname. Op oud en nieuw ga je in Suriname om twaalf uur naar je buren toe. Je deelt eten, je deelt geluk en je begint het nieuwe jaar samen. Hier blijft iedereen vaak binnen en dat voelde in het begin best leeg en stil. Toch heb ik geleerd dat ik twee kanten in mij heb. Thuis in mijn huiskamer ben ik Surinaams. Daar zijn de verhalen, het eten, de warmte en de manier van leven. Zodra ik buiten ben, ben ik Nederlands en leef ik meer nuchter en praktisch. Ik ben niet het één of het ander. Ik ben allebei tegelijk en dat is voor mij heel normaal geworden.
Mijn verhaal met Almere begon al voordat ik hier woonde. In 1991 kwam ik er voor het eerst samen met mijn toenmalige man. Het was toen nog klein, rustig en overal water. We aten shoarma en hij zei toen dat hij hier ooit wilde wonen. In 2003 zijn we echt verhuisd naar Literatuurwijk-West. Dat was een mooie periode, maar ook een moeilijke tijd voor mij als moeder, omdat mijn oudste zoon in Diemen bleef wonen. Ik moest leren om liefde op afstand te geven en sterk te blijven, ook als het gezin niet bij elkaar was. Later heb ik nog jaren in Almere Haven gewoond en gewerkt en nu woon ik weer in Literatuurwijk-Zuid. Almere voelt voor mij echt als thuis. Ik hou van de ruimte, de rust en hoe de stad blijft veranderen zonder haar warmte te verliezen. Er is aandacht voor natuur en dat maakt het voor mij een plek waar ik graag ben.
Mijn wens voor de toekomst is om in Almere een tweede huis te hebben waar kinderen terecht kunnen die nergens anders naartoe kunnen. Een plek met een moestuin, waar we samen kunnen koken en waar iedereen zich welkom voelt. Ik wil een plek creëren waar kinderen zich veilig voelen, waar ze gezien worden en waar ze kunnen groeien. Dat is voor mij heel belangrijk.
Aan de jonge Surinaamse gemeenschap wil ik vooral meegeven wat ik mijn eigen kinderen altijd heb geleerd. Ga nooit zomaar de deur uit zonder doel. Zorg dat je iets opbouwt voor jezelf. Of dat nou een opleiding is of werk, word zelfstandig en sterk. Wij als ouders blijven niet altijd hier. Op een dag moeten kinderen zelf verder kunnen. Met vertrouwen en hun eigen richting. En voor jongeren die het moeilijk hebben, vind ik dat er in Almere meer begeleiding moet komen. Er moet meer geïnvesteerd worden in de jeugd, want zij zijn de toekomst en zij verdienen een goede basis.
