Mijn naam is Dennis Clive Imanuel. Ik ben geboren op 13 februari 1951 in Suriname. Daar ben ik opgegroeid. Hoe dat voor mij was? Ik wist niet beter.
Later verhuisde ik naar Nederland. Mijn vader woonde toen in Amsterdam-Noord, dus daar kwam ik terecht. Ik reisde nadat ik getrouwd was vaak naar Lelystad om daar mijn vliegbrevet te halen. Daardoor kwam ik regelmatig door deze streek en het trok me aan. Toen we een kleintje hadden gekregen en de mogelijkheid hadden om te verhuizen, hebben we gekozen voor Almere. Dichtbij Amsterdam, dus ik was snel bij de familie. En het was een mooie plek voor de kinderen dat ze hier konden opgroeien. Dat was in 1979.
Wat het zo mooi maakt voor de kinderen? Ik had geen omkijk naar hen. In Almere hoefde ik niet elke keer mee als ze naar buiten wilden, ze konden gewoon spelen. In dat opzicht kan je geen vergelijking maken met Amsterdam. Ik heb hier een gemeenschap opgebouwd. Sociaal contact is belangrijk, dat je elkaar kan aanspreken voor hulp en dat je met z’n allen bent. Bij de voormalige voetbalvereniging Real Almere kwamen alle Surinamers samen. Surinaamse Hindoestanen, Surinaamse Javanen, Surinaamse Chinezen. Voetbal verbond elkaar. Al die culturen zitten ook in mij, want mijn voorouders komen uit de verschillende bevolkingsgroepen van Suriname. En die groepen zijn ook weer te vinden in Almere en worden voortgezet in onze kinderen.
Ik heb nu kinderen en kleinkinderen. Die wonen allemaal in Almere en zijn dus echte Almeerders. Mijn kinderen heb ik hier zien opgroeien, en mijn kleinkinderen ook. Dat is heel leuk. Ze werken, ze hebben kinderen en ze doen wat ze moeten doen. Wat Almere voor mij een thuis maakt is dat ik mijn kleinkinderen hier zie opgroeien en dat ik alles wat ik heb meegemaakt terugzie bij mijn kinderen. Almere verandert elke keer. Als ik een paar maanden weg ben en terugkom, is er altijd wel iets veranderd. Het is een stad die constant groeit. Als er iets nieuws was gebouwd ging ik daar vroeger altijd heen met mijn kinderen om het te bezichtigen en ervaren. Nu doen zij dat weer met hun kinderen. Mijn wens voor de stad is dan ook dat deze verder mag groeien en bloeien.
Vroeger maakte ik televisieprogramma’s voor Almere TV. Dat was gestoeld op kunst in Almere. Ik legde alles vast, de kunst, de monumenten. Mijn drijfveer was om zo bekendheid te geven aan het onbekende. Je moet weten wat in je stad plaatsvindt. Er wordt vaak gezegd dat er geen kunst en historie te vinden is in Almere. Het is er allemaal, maar wat niet weet wat niet deert. Je moet het ondervinden. Daarom vond ik Almere TV een mooi klankbord want iedereen keek ernaar.
Ik ben van oorsprong Nederlander, want ik ben geboren als Nederlander. Vaak zien mensen dat niet zo, maar daar stoor ik me niet aan. Want als ik me ga storen aan andere mensen moet ik eerst het negatieve gaan herstellen voordat ik met het positieve kan beginnen. Positiviteit is belangrijk. Maar het is wel belangrijk dat mensen een nieuw beeld van Suriname krijgen. Ik ga regelmatig terug en binnenkort met mijn kinderen en kleinkinderen. Dan kunnen ze zien wat ik in mijn jeugd heb meegemaakt.
