Ik ben David Gemerts, 25 jaar. Ik ben geboren op 25 juni 2000 in Almere. Ik ben muziekdocent op het Arte College en daarnaast muzikant.
Ik heb een eigen Surinaams bazuinkoor genaamd Muziek op Afstand uit Almere en ik ben meer dan 10 jaar onderdeel geweest van The Originals brassband, beide gevestigd in Almere. Ik woon nu in Almere Buiten, maar ben opgegroeid in Stedenwijk. Ik ken eigenlijk niet anders dan Almere. Dit voelt net zo erg als thuis als Suriname. Omdat Almere zo’n jonge stad is, voelt het ook echt als mijn stad. Je bent het aan het opbouwen. Ik begin me nu pas te realiseren dat wij de eerste Almeerders zijn.
Opgroeien in Almere vond ik heel leuk. Het voelt nog steeds alsof ik een beetje opgroei. Stedenwijk was een hele multiculturele wijk. Ik zag daar vooral veel Surinamers, maar ook Marokkanen, Antillianen en Turken. Voor mijn gevoel was mijn jeugd een goede weerspiegeling van de samenleving. Ik heb alle culturen gezien en alle tradities leren respecteren. Ik ben gewoon hier geboren en getogen, maar ik word vaak gezien als Surinamer. En dat ben ik ook. Het leeft naast elkaar. Almere en Suriname horen allebei bij mij. Suriname is een weerspiegeling van de wereld, met veel verschillende culturen, en Almere heeft dat ook. Ik heb geleerd dat het samen kan. Dat verschillende religies en afkomsten samen kunnen leven.
Ik heb een ouderwetse Surinaamse opvoeding gehad. Dat ging vooral om respect: Normen en waarden, hoe ga je met mensen om, respect naar ouderen, mensen met “u” aanspreken, je schoenen uitdoen, handen wassen als je thuiskomt. En als er iemand langskomt, die eet gewoon mee. Iedereen eet mee. Dat gevoel van samen zijn zit er echt in. Ook kleine tradities, zoals na twaalf uur met je rug een huis binnengaan. Dat leer je gewoon. Als ik me niet goed voel of iets moeilijks moet doen ga ik terug naar mijn Surinaamse persoonlijkheid, cultuur en muziek. Ik voel kracht in mijn Surinaamse cultuur en het zorgt ervoor dat ik kan doorzetten. Familie staat ook erg centraal in de cultuur, dus die kracht haal krijg ik ook vanuit mijn voorouders.
Op mijn achttiende ging ik voor het eerst sinds dat ik een baby was naar Suriname. Dat voelde als de eerste keer. Toen ik daar aankwam, voelde het als mijn land, maar ook weer niet helemaal, want daar zagen ze mij als Nederlander. Dat is heel interessant want hier word ik juist gezien als Surinamer; een land dat ik eerst nog nooit zelf had gezien. Sindsdien ben ik elk jaar teruggegaan. Nu voelt het als thuis.
Ik voel echt de drang om bij te dragen aan het land bijvoorbeeld door middel van muzieklessen. Ik ben muziekdocent en muziek is voor mij de manier waarop ik Suriname heb leren kennen. Onze cultuur is verweven met muziek. Vanuit de West-Afrikaanse en Zuid-Amerikaanse slavenhandel zijn heel veel liederen en instrumenten meegekomen. Wij doen alles met muziek. Door muziek ben ik de taal gaan leren en ben ik gaan begrijpen hoe Suriname in elkaar zit. Ik hoorde verschillende talen in muziek en zo leerde ik over de Javaanse en Hindoestaanse cultuur. Muziek is een manier van cultuur overdragen. Het verbindt.
Ik was vroeger een leerling op het Arte College en ben daar teruggekomen als docent. Ik werk graag met mensen en op het Arte College zitten allemaal creatieve kinderen. Zij hebben allemaal verschillende culturele achtergronden. Ik merkte dat leerlingen het mooi vinden om een Surinaamse docent te hebben die jong is. Ze zien iemand die op hen lijkt, en denken: Wow, dus iemand zoals ik kan gewoon een docent worden. Dat vind ik belangrijk. Aan de jongeren van Almere wil ik dan ook meegeven dat de stad echt van hen is. Alle mensen boven de 50 zijn hier niet geboren, wij zijn de echte Almeerders. Wees daar trots op en behandel de stad en anderen met respect. En blijf open naar elkaar. Almere is multicultureel en dat moet zo blijven.
