Mijn naam is Bianca Cronie. Als holistisch health coach begeleid ik vrouwen om hun lichaam beter te begrijpen en opnieuw te vertrouwen op hun eigen wijsheid.
Ik ben geboren in Suriname en op hele jonge leeftijd met mijn moeder naar Nederland vertrokken. Maar mijn moeder begon Suriname heel erg te missen en op mijn negende zijn we weer teruggegaan. Toen kwam de coup van Desi Bouterse en mijn moeder voelde zich niet veilig. Op vijftienjarige leeftijd stapten we weer op het vliegtuig naar Nederland en vanaf toen ben ik gebleven.
Ik heb van twee culturen heel bewust kunnen proeven, maar het zorgde er ook voor dat ik elke keer opnieuw mensen moest achterlaten. Dat gaf een soort knip in het vrienden maken en mijn eigen identiteit ontdekken, ik voelde me vaak eenzaam en had soms geen aansluiting.
Ik miste Nederland in Suriname: de geur, de manier van leven, televisie, vriendjes en vriendinnetjes. Maar toen ik weer terugkwam in Nederland, had ik geen aansluiting meer met de oude vriendinnen. Dan was ik weer het Surinaamse meisje met een andere tongval. Zo voelde het vaak alsof ik er net niet bij hoorde. Soms te Surinaams voor Nederland en soms te Nederlands voor Suriname.
Mijn Surinaamse achtergrond voelt voor mij als rijkdom, dat heeft ook te maken met mijn werk en passie. Suriname is rijk aan eten, rijk aan cultuur. Ik voel me een wereldmens omdat ik een Surinaamse achtergrond heb en weet waar mijn voorouders vandaan komen. Dat betekent ook dat ik niet per se een definitie heb voor wat het betekent om Surinaams te zijn, maar het wel ben. In mijn doen en laten, expressies en uitspraken. Suriname is namelijk een samensmelting van zoveel culturen. Dat is iets waarin ik mezelf ook herken Ik heb Chinese, Creoolse, Europese en ook Inheemse voorouders, echt van alles. Ik vind het echt een verrijking dat in Suriname iedereen erbij hoort.
Ik heb altijd gewoond in Amsterdam-Zuidoost, maar mijn volwassen kinderen gingen de deur uit. Toen was ik klaar voor de volgende stap: ik wilde een huis met een tuin. Ik ben eigenlijk geen stadsmens. Natuur, weilanden, kunnen wandelen in het groen, dat is belangrijk voor mij. Ik was op zoek naar een pittoreske omgeving en toen kwam ik al heel gauw op Almere Haven. Ik vind het fijn hoe het hier allemaal is ingericht.
In Almere Buiten heb ik de ruimte om mijn eigen moestuin te hebben in de kas van Almere. Dat kan je een beetje overdreven “Klein Suriname” noemen. Niet alleen omdat de temperatuur daar in de zomer heel erg warm wordt. Het is ook een meltingpot waar verschillende mensen samenkomen, iets wat me weer doet denken aan Suriname. En in Suriname speelt het leven zich buiten af, dat vind ik terug in de kas. De temperatuur, de mensen die je ziet, de tories die je hoort, de achtergrondmuziek. Het roept herinneringen op van mijn grootouders en hun kostgrondje in Suriname waar de ze lekkerste groentes en fruitsoorten van meenamen. Ik heb het gevoel dat mijn grootouders trots zouden zijn wanneer ze zouden zien dat ik mijn oogst binnenhaal.
Mijn droom voor Almere is dat er meer plekken komen voor (Surinaamse) cultuur en ontmoeting. Ik mis plekken waar alles samenkomt: markten, muziek, een holistisch centrum, Surinaams eten, culturele avonden. Er worden wel momenten daarvoor gepland, zoals Keti Koti, maar het zijn geen evenementen die doorlopend plaatsvinden. Ik voel me hier thuis, maar ik voel me niet altijd Surinamer in Almere. Waarom zouden we reizen naar andere steden? Waarom komen we niet samen hier in Almere? Ik denk dat dit soort plekken en mensen die dit kunnen bieden een hele grote verrijking zouden zijn. Laten we dat soort pareltjes zichtbaarder maken.
